معنی طنطنة

[ طَ طَ نَ ] (ع مص) به آواز آوردن تشت و جز آن. (منتهی الارب). || (اِ) بانگ رود و بربط. (مهذب الاسماء). بانگ رود. (دهار). حکایت آواز طنبور و مانند آن. (منتخب اللغات) (منتهی الارب). آواز رباب و بربط و رود و امثال آنها را گویند. (برهان). آواز طنبوره و رود و بربط... و بمعنی آواز نقاره و کوس نیز مستعمل شده زیرا که از هر دو نقاره یکی زیر باشد و دیگر بم، پس آواز زیر را طنطنه نامند و آواز بم را دمدمه. (غیاث) (آنندراج). || آوازه. (منتهی الارب). کرّ و فرّ. (غیاث) (آنندراج): گرگ بیچاره اگرچه گرسنه ست متهم باشد که او در طنطنه ست.مولوی. طنطنهٔ ادراک و بینائی نداشت دمدمهٔ روبه بر او سکته گماشت.مولوی. آنجا که عشق طنطنهٔ الرحیل زد خود را سیاه مست بدریای نیل زد. ملا قاسم مشهدی.