معنی طلاق خلع

[ طَ قِ خَ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) نوعی طلاق و آن قطع علاقهٔ زوجیت از طرف زوج است بر اثر بذل زوجه مالی را به او. رجوع به خلع شود. از یک قسمت از مادیکان هزار داستان چنین معلوم میشود که در حقوق ساسانی طلاقی شبیه به طلاق خلع وجود داشته و زن میتوانسته با واگذاری اموال خود به شوهر، خود را از رابطهٔ زناشوئی آزاد کند. از روایات (چ هند) چنین برمی آید که طلاق در این موارد آزاد و مجاز بوده است: الف -زن مرتکب زنا شود. گویا در این صورت طلاق اجباری بوده است. ب -زن وضع مزاجی خود را از شوهر پنهان کرده باشد. ج -زن جادو کند یا به کسی جادو بیاموزد. د -زن سترون (عقیم) باشد.