معنی طسم

[ طا سینْ میمْ ] (اِخ) در مفتتح سوره های الشعراء و القصص از حروف مقطعهٔ اوایل پاره ای از سوره های قرآن است، و مفسران را در معنی آن اختلافات بسیار است. ابوالفتوح رازی در تفسیر خویش آورده که والبی گوید: نامی است از نامهای خدا. عکرمه گفته که علما از تفسیر آن اظهار عجز کرده اند. مجاهد گفته: نام سوره است. ابوروق گفته: نامی است از نامهای قرآن. محمدبن کعب گفته: طاء طول و سین سناء و میم ملک خدای است. امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام فرمود: طاء طور سینا و سین اسکندریه و میم مکه است. امام جعفر صادق علیه السلام گفته: طاء درخت طوبی و سین درخت سدرةالمنتهی و میم اشاره به محمد مصطفی صلی اللََّه علیه و آله و سلم است که بدین نامها خدای تعالی سوگند یاد فرموده است. (ابوالفتوح رازی).[ طَ سَ ] (ع مص) ناگوار گردیدن. || نفخ کردن شکم. || (اِ) تیرگی و تاریکی اول شب. || تاریکی. (منتهی الارب) (آنندراج).[ طَ ] (ع مص) مثل الطمس. (زوزنی). ناپدید گردیدن. طسوم. (منتهی الارب) (آنندراج).[ طَ ] (اِخ) قبیله ای است از عاد و آن از اولاد طسم بن لاوی بن سام بن نوح علیه السلام بود. (منتهی الارب) (آنندراج). قومی از عرب بائده و ایشان بنوطسم بن لاوذبن ارم بن سام بن نوح علیه السلام اند و جوهری گوید: از عاد باشند و منزلشان احقاف یمن بود. و صاحب عبر گوید: دیار آنان یمامه است و در جنگهائی که میان آنان با جدیس درگرفت نسلشان برافتاد. حصن مشقر واقع بین نجران و بحرین بقولی از بناهای طسم است. (معجم البلدان ج ۸ ص ۶۵). و رجوع به البیان و التبیین جاحظ صص ۱۶۴ -۱۶۶ و عقدالفرید ج ۴ ص ۲۴۲ و مجمل التواریخ و القصص صص ۱۴۷ -۱۴۸ و الاعلام ج ۲ ص ۴۴۸ و صبح الاعشی ج ۱ ص ۳۱۴ شود.