معنی صفنیا

[ ] (اِخ) لفظ صفنیا یعنی مخفی شده بتوسط یهوه و او نهمین انبیاء اصغر و پسر کوشی و محتمل است که نوهٔ حزقیای پادشاه باشد. (کتاب صفنیا۱:۱). تخمیناً در سال ۴۳۰ قبل از مسیح یعنی در ابتدای سلطنت یوشیای پادشاه، قبل از آنکه اصلاحات آن پادشاه نیکونهاد تکمیل گردد به نبوت شروع نمود. (صفنیا۱:۴ و۵). انهدام نینوی را در باب ۲:۱۳-۱۵ نبوت فرمود که گویا در سال ۶۰۶ قبل از مسیح واقع شد و هم تهدیداتی را که در ۱:۴-۶ برضد بعلیان و چماریم و غیره شده بود اخبار فرمود و بتوسط یوشیا تکمیل یافت. (دوم پادشاهان ۲۳:۴و۵). نبوتش مشتمل بر دو مطلب و در سه باب مندرج است از آن جمله نبواتی است که بر ضد بت پرستان یهودا و بت پرستان حوالی آن یعنی موآب و عمون و حبش و نینوی و هم بر ضد رؤساء و کاهنان و پیغمبران شرارت پیشه می باشد. در باب ۲:۱-۳ طوایف را بتوبه و انابه دعوت می فرماید. در باب ۳:۱-۷ اورشلیم را از سیاست آینده متنبه می سازد اما کلام خود را با مواعید برکات آمیز و مژده ختم می نماید. طرز عباراتش بعبارات یرمیا شباهت دارد زیرا که در سالهای اول با یرمیا معاصر بود و تاریخ او بعد از آن معلوم نیست. (قاموس کتاب مقدس صص ۵۵۶-۵۵۷).[ ] (اِخ) پسر معیا که در زمان سلطنت صدقیا کهانت می نمود. (دوم پادشاهان ۲۵:۱۸-۲۱، ارمیا ۲۱:۱ و ۲۹:۲۵-۲۹ و ۳۷:۳ و ۵۲:۲۴-۲۷) (قاموس کتاب مقدس ص ۵۵۶).[ ] (اِخ) لاوی قهاتی. (اول تواریخ ایام ۶:۳۶) (قاموس کتاب مقدس ص ۵۵۶).[ ] (اِخ) پدر یوشیا. (کتاب زکریا ۶:۱) (قاموس کتاب مقدس ص ۵۵۶).