معنی واژه صریع‌الدلاء

[ صَ عُدْ دِ ] (اِخ) علی بن عبدالواحد، شاعری است از مردم بغداد، به مصر آمد و الظاهر لاعزازدین اللََّه را بستود و به سال ۴۱۲ هـ . ق. درگذشت. او را دیوان شعری است. (الاعلام زرکلی ص ۶۸۰). در فوات الوفیات نام او را محمدبن عبدالواحد نوشته و چنین آرد: وی شاعری بی باک بود و در شعر او هزل و هجوی غالب است. مقصورهٔ ابن درید را بمقصوره ای معارضه کرده و در آن گوید: من لم یرد ان تنتقب نعاله یحملها فی کفه اذا مشی و من اراد ان یصون رجله فلبسه خیر له من الحفا من دخلت فی عینه مسلة فاسأله من ساعته عن العمی من اکل الفحم تسود فمه و راح صحن خده مثل الدجا من صفع الناس و لم یدعهم ان یصفعوه فعلیهم اعتدی من ناطح الکبش یفجر رأسه و سال من مفرقه شبه الدما... (فوات الوفیات ج ۲ ص ۲۳۷). و رجوع به حسن المحاضره ص ۵۷۷ شود.