معنی شهید ثانی

[ شَ دِ ] (اِخ) زین الدین بن علی بن احمدبن محمدبن جمال الدین بن تقی الدین بن صالح. از بزرگان فقهای امامیه که در ۹۱۱ هـ . ق. متولد شد و در ۹۶۵ بقتل رسید. وی از علی بن عبدالعالی و سید حسن بن علی سیدجعفر موسوی و شیخ احمدبن جابر و شمس الدین بن طولون حنفی و شهاب الدین محمد رملی شافعی و جز آنان علم آموخت. او در علوم معقول و منقول متبحر بود و نخستین کسی از امامیه است که در علم درایه تصنیف کرده. وی را تألیفات بسیار است که مشهورترین آنها عبارتند از: روضةالبهیه که شرحی است بر لمعهٔ دمشقیهٔ شهید اول و آن به «شرح لمعه» معروف است. مسالک الافهام که شرحی است بر شرائع. منیة المرید فی آداب المفید و المستفید. وی در عهد سلطان سلیم بقتل رسید. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به فیه مافیه ص ۲۰۷، الاعلام زرکلی ج ۲ ص ۴۱۹ و ج ۱ ص ۱۱۵۶، روضات الجنات ص ۲۸۸، ارشاد ص ۵، ۱۳، ۳۱ و ۴۳ و تاریخ ادبیات ایران براون ص ۲۴۷ و ۲۷۷ و قصص العلماء تنکابنی ص ۱۸۶ شود.