معنی شهید اول

[ شَ دِ اَوْ وَ ] (اِخ) محمدبن مکی بن حامدبن احمد دمشقی نبطی عاملی جزینی ملقب به شمس الدین و مکنی به ابوعبداللََّه و معروف به شهید اول. از بزرگان علمای امامیه و مقتول در ۷۸۶ هـ . ق. وی از فخرالمحققین پسر علامه و ابن نما و ابن معیه و قطب الدین رازی و دیگر بزرگان اجازهٔ روایت دارد. شهید را پس از محقق، افقه فقهای اثناعشری دانند. مشهورترین تألیف او لمعهٔ دمشقیه است در فقه که شهید ثانی بر آن شرحی نوشته و این متن و شرح از جملهٔ کتب درسی در این علم است و مکرر بطبع رسیده. وی در عهد سلطنت برقوق بفتوای قاضی برهان الدین مالکی و عبادبن جماعة بقتل رسید. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به روضات الجنات خوانساری ص ۶۱۷، تاریخ ادبیات ایران ادوارد براون ص ۲۵۹، تاریخ مغول عباس اقبال آشتیانی ص ۴۷۷، ۴۶۶ و قصص العلماء تنکابنی ص ۲۵۵ شود.