معنی شهاب‌الدین

[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب قاضی ابراهیم بن عبداللََّه بن ابی الدم. رجوع به ابن ابی الدم شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب ابن برهان احمدبن علی بن اصولی. رجوع به ابن برهان شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابن خوبی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) نام ابن طیبوغا از اهل قاهره متوفی بسال ۸۵۰ هـ . ق. از علماء ریاضی است که کتاب «خلاصة الاقوال فی معرفة وقت رؤیةالهلال» از اوست. این کتاب در لیدن و اکسفورد و کتابخانهٔ خدیویه موجود است. از شهاب الدین چند جلد کتاب دیگر نیز در هندسه و هیئت و نجوم و زیجات باقی مانده که اغلب در کتابخانهٔ خدیویهٔ مصر موجود می باشد. رجوع به کشف الظنون و گاهنامه شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابن عربشاه شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابن فرح شهاب الدین... شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابن فقیه همدانی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب ابن مأمون احمدبن احمدبن علی. رجوع به ابن مأمون شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) معروف به ابن معتوق. از شعرای قرن یازدهم هجری. در ۱۰۸۷ هـ . ق. درگذشته است. (از دائرة المعارف بستانی). و رجوع به ابن معتوق شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابن النقیب شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابوسعدبن عمر شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابوشامة شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) نام ابومحمودبن احمدبن محمد مقدسی است. رجوع به ابومحمود... شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب احمد مشهور به مؤید پانزدهمین از ممالیک برجی مصر و شام (۸۶۵ هـ . ق.). (از فرهنگ فارسی معین).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) نام ابوالمظفر سام بن حسین چهارمین از پادشاهان غور که در خراسان حکومت می کرد و تا حدود سال ۶۰۲ هـ . ق. در حیات بود. مدت امارت او چهل سال و مدت سلطنتش چهار سال طول کشید. (از تاریخ گزیده ۴۱۲).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن ابی بکربن حموی معروف به رسام شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن ابی بکربن زید شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن احمدبن حمزة الرملی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن احمدبن سلامه شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبداللطیف شرجی زبیدی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن ادریس صنهاجی قزافی مالکی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن اسماعیل بن محمد کورانی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن تمریغا شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن حجر شافعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن حجر عسقلانی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن حسین بن حسن بن رسلان رملی قدسی شافعی ملقب به شیخ شهاب الدین شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن رسلان مقدسی رملی ملقب به شهاب الدین شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن حمدان بن احمد شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن حمدان بن احمد اذرعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن رجب بن طیبیغا شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابوسلیمان شهاب الدین شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن سعد اندرشتی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن سیف الدین بیلبک ظاهری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن سیف عزالدین شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن شمس الدین بن عمر هندی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن شمس الدین خولی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن شهاب الدین شلبی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبدالرحمن مقدسی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبداللََّه بن محمد قلقشندی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبداللََّه اندلسی وادی آشی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبداللََّه عامری یمنی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبداللََّه بن غزی شافعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبداللََّه فلجی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبدالمنعم دمنهوری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عبدالوهاب نویری کندی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن علی بن منصور الحمیدی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن علی قسطلانی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عمادالدین افقهسی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عمر زیلعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن عمر هندی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن قاسم عبادی ازهری شافعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن قریبهٔ محلی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب احمدبن ماجد، ملاح و ملوان عرب در قرن پانزدهم و مؤلف کتاب اصول و قواعد کشتی رانی در اقیانوس هند و بحر احمر و خلیج فارس و دریاهای دیگر. رجوع به دائرة المعارف اسلام شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن مجدی و ابن المجدی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد معروف به صاحب شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد ملقب به نظام گیلانی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد ابدی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن احمدبن ابراهیم باجوری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن عبدالرحمن طوخی شافعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن علی معروف به ابن منلا و نامهٔ دانشوران ج ۲ ص ۳۲۰ شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن علی شافعی حجازی مصری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن عمادبن علی العراقی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن محمد معروف به ابن عباس قاری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن ابراهیم بن هلال خواصی مقدسی شافعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد برنسی فاسی مالکی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن جباره مقدسی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن حنبلی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن خضر شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن عثمان خلیلی مقدسی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد خزرجی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد طوخی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد عجمی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد غنیمی انصاری خزرجی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد قیسی حناوی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد مقدسی حنبلی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمد مقدسی شافعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمدبن منیر اسکندری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به ابن الهائم و احمدبن محمد هائم شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمودبن علی بن ابی طالب شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن محمود سیواسی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن معدان بن عیسی بن وکیل التجیبی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن وهبان شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن هائم مصری قدسی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب یاقوت حموی مؤلف معجم الادباء و معجم البلدان. رجوع به یاقوت شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یحیی بن ابی بکر التلمسانی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یحیی بن فضل اللََّه عمری عروی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یحیی بن محمد کرمانی و ابن فضل اللََّه شهاب الدین ابوالعباس شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یوسف بن ابراهیم اذرعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یوسف بن عبدالدائم شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یوسف بن محمدبن احمد شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یوسف بن محمدبن احمد ازهری میقاتی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یوسف حلبی مشهور به السمین و رجوع به احمدبن یوسف بن عبدالدائم شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یوسف بونی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یوسف سندی حصکفی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یونس حنفی مکنی به ابوالعباس و معروف به ابن الشبلی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمدبن یهود شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد براسی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد حجازی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد حنبلی حموی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد خفاجی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد رسام حموی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد زاهد شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد معروف به زورق مغربی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد شهاب الدین بن المؤید السمرقندی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد سمرقندی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد عطار شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد عینی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب احمد ناصر هفدهمین از ممالیک بحری از سال ۷۴۲ تا ۷۴۳ هـ . ق. (یادداشت مؤلف). و رجوع به طبقات سلاطین لین پول و معجم الالقاب و الاسرات زامباور شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد ناصر شهاب الدین شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) نام امیر شهاب الدین سنگان، امیر سنگان که در برابر رکن الدین محمود شکست خورد و منهزم گردید. (تاریخ سیستان ص ۴۱۰).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب ادیب صابر ترمدی. رجوع به ادیب صابر شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به اسحاق خوافی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به اسحاق بن خواجه میراحمد شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) امام حنفی. او راست: فتاوی شهاب الدین. وفات به سال ۵۳۶ هـ . ق. (از کشف الظنون).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به اسماعیل شهاب الدین شیخ الاسلام شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به اسماعیل (خواجه شهاب الدین) حصاری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) بایزیدشاه (راجهٔ کانس) اولین کس از خاندان راجهٔ کانس و سی وپنجمین از حکام بنگاله از سال ۸۱۲ تا ۸۱۷ هـ . ق. (یادداشت مؤلف).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) بغرانشاه. بیستمین تن از حکام بنگاله از خاندان بلین سلطان دهلی. جلوس سال ۷۱۸ هـ . ق. (در بنگالهٔ غربی). (یادداشت مؤلف). و رجوع به طبقات سلاطین لین پول شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد حقیری و نیز به حقیری احمد مولانا شهاب الدین احمد... شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به سعدبن سعدبن صیفی تمیمی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به سهروردی شهاب الدین شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب سلیمان شاه ایوئی حکمران کردستان بزمان مستعصم عباسی و از امرای او و ممدوح اثیر اومانی. (یادداشت مؤلف).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به شاه جهان شهاب الدین شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب حیص بیص سعدبن محمد... رجوع به حیص بیص... شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به صائغ حکیم شهاب الدین... شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به عبدالرحمن بن اسماعیل دمشقی و ابوشامة شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب عبداللََّه بن لطف اللََّه بن عبدالرشید الخوافی مدعو به حافظ ابرو. رجوع به حافظ ابرو شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب عبداللََّه فامی بنا به گفتهٔ خوندمیر معاصر و مداح سلطان عزالدین عمر میرغنی (جد پادشاهان کرت) بوده است. (از حاشیهٔ روضات الجنات ص ۴۱).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به (شاه...) علی ابورجاء غزنوی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به علی شهاب الدین شاه شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به عمربن محمدبن نصربن قاسم سهروردی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به عمر شاه شهاب الدین شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب عمر شیخ میرزا یکی از فرزندان سلطان سعید ابوسعیدمیرزا. (روضات الجنات ج ۲ ص ۳۲۳).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به عمعق بخاری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب غازی بن ملک عادل از ملوک آل ایوب. (حبیب السیر چ طهران ج ۱ ص ۴۰۸).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به محمدبن احمدبن الخویی الشافعی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به محمد ایجی بلبلی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب محمدبن عزالدین حسین یکی از امرای غوری که در «مادین» حکومت داشت. (فرهنگ فارسی معین).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به محمدبن محمود بخاری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب محمودبن احمد اهری (۶۲۵ -۶۹۵ یا ۶۹۸ هـ . ق.). وی صرف و نحو و فقه و اصول را در زادگاه خود در محضر ملا حسن اهری فراگرفت و سپس در تبریز در حضور شیخ رکن الدین سجاسی به کسب کمالات معنوی پرداخت و از دست او خرقهٔ فقر پوشید و به دامادیش مفتخر شد و برای ارشاد مردم با زوجه اش عازم شهر اهر گردید. در مسلک عرفانی وی سه مسلک «خلوتی»، «بیرامی»، «مولوی» با هم اتصال یافته اند و ارشاد سه فرقهٔ مزبور در قراجه داغ بعهدهٔ شیخ محمود محول بوده است. <۵۳۰۶۴۱۰۱۴۵۹۱۰۱>... اعقاب وی در طی ادوار راه و روش او را تعقیب کرده و آثاری مکتوب از خود بجای گذارده اند. آخرین فرد عارف از این خاندان میرزا محمدحسین ملقب به مرشد شهاب اهری است که در دورهٔ سلطنت ناصرالدین شاه قاجار میزیسته است. (از فرهنگ فارسی معین).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به محمودبن احمد الزنجانی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به محمودبن ابی الحسن نیشابوری شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب محمودبن حرب از ملوک سیستان. رجوع به حبیب السیر چ تهران ج ۱ ص ۴۳۰ شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به محمودبن سلیمان بن فهد حلبی حنبلی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) لقب معزالدین محمدبن بهاءالدین سام بن عزالدین حسین یکی از امرای غوری بود که از ۵۶۹ تا ۵۷۱ هـ . ق. در غزنه و در ۵۸۲ در لاهور و از ۵۷۸ به بعد در هندوستان و از ۵۹۹ در غور و غزنه حکومت کرد و در ۶۰۲ هـ . ق. به قتل رسید. وی برادر اعیانی غیاث الدین غوری بود و در زمان او لشکر به هندوستان کشید و مولتان را فتح کرد و دهلی را در قبضهٔ اقتدار خویش درآورد و در نتیجه سراسر هند شمالی تا مرکز این شبه جزیره مسخر غوریان گشت و بقایای سلسلهٔ غزنویان در هند برافتاد. پس از این فتح عظیم وی ممالک مفتوح را به غلام خویش قطب الدین آیبک سپرد. چون شهاب الدین به خراسان بازگشت، خبر فوت برادر بشنید و مملکت او را بین خویشاوندان خود تقسیم کرد و به مقر خود در غزنین رفت. سپس قصد سلطنت محمد خوارزمشاه کرد، ولی در جنگ شکست خورد و در صدد جمع آوری لشکر و دفع مخالفان بود که به دست یکی از اسماعیلیان کشته شد. (از فرهنگ فارسی معین).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به احمد ابوالعباس و احمد هائم... شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) رجوع به یحیی بن حبش سهروردی شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) دهی از دهستان مشکین خاوری بخش مرکزی خیاو است و ۵۹۰ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۴).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) اسفرائینی. وزیر الراشد باللّه عباسی. رجوع به حبیب السیر چ قدیم تهران ج ۱ ص ۳۱۲ و دستورالوزراء ص ۹۲ شود.[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) از محتشمان قهستان بود. (تاریخ جهانگشای ج ۲ ص ۲۰۵).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) اوحدی، ملقب به امیر اجل فاضل. او راست: عیون الحقایق راجع به تجارت و صنعت. (از کشف الظنون).[ شِ بُدْ دی ] (اِخ) عوفی کنیهٔ وی را ابوالحسن و نام او را طلحه یاد کرده او را از مردم مرو دانسته و لطف طبع و دیگر فضائل وی را ستوده است، آنگاه دربارهٔ قطعات و قصاید وی می نویسد نادر و کمیاب است و او را رباعی گو شمرده و ۱۸ رباعی از وی نقل کرده است از این قبیل: آن دل که بدی فارغ و ساکن پیوست برخاست چو اندر او هوای تو نشست آن دست که بند چرخ را بگشادی بند سر زلف تو به یک موی ببست. * گیرم که ز زلف حلقه ها بافته ای وآنگه به رخ چو ماه برتافته ای الماس لطافت از کجا یافته ای؟ کآن لعل چنان به حیله بشکافته ای. (لباب الالباب عوفی چ سعید نفیسی ج ۲ ص ۳۵۴).