معنی شفاعتگر
8 بازدید
[ شَ عَ گَ ] (ص مرکب) کسی که گناهکار را بیامرزاند. (آنندراج). خواهشگر. میانجی. درخواهنده : بعد از آن در زیر دار آور مرا تا بخواهد یک شفاعتگر مرا.مولوی. پیمبر کسی را شفاعتگر است که در جادهٔ شرع پیغمبر است.(بوستان). کنی مصطفی را شفاعتگرم دهی ساغر از ساقی کوثرم. ملا عبداللََّه هاتفی (از آنندراج). شفاعتگر میکشان مصطفاست که ته جرعه اش بهرهٔ انبیاست. میرزا محمد صادق (از آنندراج).
کلمات هم‌قافیه با «شفاعتگر»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «گر» برای سرودن شعر