معنی شتاء

[ شِ ] (ع مص) مشاتاة. یعنی بر شتاء معامله کردن. (از منتهی الارب). معامله کردن با کسی در زمستان. (از اقرب الموارد).[ شِ ] (ع اِ) به گفتهٔ مبرد: جِ شَتوَة است و به قولی مفرد است. و جمع آن شُتیّ و اَشتِیَه آید. (از اقرب الموارد). || زمستان و سرما. ج، شتی. اشتیه. (منتهی الارب). زمستان. (ترجمان القرآن جرجانی): {/B رِحْلَةَ اَلشِّتََاءِ وَ اَلصَّیْفِ.۲-۵۱۰۶:۲/}(قرآن ۱۰۶/۲). فصل چهارم از فصول چهارگانهٔ سال است که سه فصل دیگر آن، بهار، تابستان و پائیز است و آن در هر نیمکره از زمانی آغاز میگردد که روزها در نهایت کوتاهی باشد و میل اشعهٔ آفتاب از هر موقع زیادتر. فصل زمستان، پس از فصل پائیز و قبل از بهار است و سه ماه زمستان در سال شمسی، دی، بهمن و اسفند است. مقابل تابستان. فصل و موسم سرما. و در فارسی اغلب به صورت «شتا» بی همزه آید. رجوع به شتا شود.