معنی شبگون

[ شَ ] (ص مرکب) شبرنگ، چه گون به معنی رنگ آمده است. (برهان). شبرنگ. (آنندراج). سیاه و تار. (ناظم الاطباء): هوا زین جهان بود شبگون شده زمین سربسر پاک پرخون شده.دقیقی. پری چهره گفت سپهبد شنود ز سر شعر شبگون همی برگشود.فردوسی. هوا تیره گشت از فروغ درفش طبرخون و شبگون و زرد و بنفش. فردوسی. هوا زین جهان بود شبگون شده زمین سربسر پاک پرخون شده.فردوسی. روزم ز تفکر همه شبگون گردد دل خون شود و ز دیده بیرون گردد.فرخی. - اسب شبگون؛ اسب شبرنگ و سیاه. - شب شبگون؛ شب بسیار تاریک. (ناظم الاطباء). || شب چراغ، به جهت آنکه گوهر شب چراغ را دُرّ شبگون نیز گویند. (برهان). - دُرّ شبگون؛ گوهر شب چراغ. (ناظم الاطباء) (آنندراج): خزانهٔ مدیح تو را در گشادم به صحرا نهادم بسی دُرّ شبگون.سوزنی.