معنی واژه سیمجوریان

(اِخ) نام خاندان معروف امرای قهستان و نیشابور که در خراسان بمقامات بزرگ رسیدند. مؤسس این خاندان سیمجور دواتی است. وی از خادمان اسماعیل بن احمد سامانی بود و بعد سردار شد و با علویان در گرگان جنگید ظاهراً ۲۸۷ هـ . ق. در سال ۲۹۸ وی به سیستان رفت و آنجا را از دست لیث بن علی بن لیث بیرون آورد. احمدبن اسماعیل حکومت سیستان را ظاهراً در سال ۳۰۰ به سیمجور داد. ولی اهل سیستان با نصربن احمد مخالفت کردند و سیمجور از آنجا بیرون رفت. در سنهٔ ۳۱۴ هـ . ق. که امیر نصربن احمد را از دست فاتک بیرون آورد حکومت آنرا به سیمجور داد. وی با حمویه و محمدبن عبداللََّه بلعمی و ابوجعفر صعلوک در جنگ با لیلی بن نعمان از سرداران داعی الی الحق گرگانی در طوس بوده (حدود سال ۳۰۷ و ۳۰۸ هـ . ق.). وی در سال ۳۱۰ به جنگ با ابوالحسن ناصر علوی و در سال ۳۱۶ به جنگ با ابوالحسن بن ناصر مأمور گردید. وی مؤسس خاندان سیمجوریان است و اسامی افراد این خاندان بقرار زیر است: ۱- ابراهیم سیمجور (۳۲۶ هـ . ق.). در زمان نوح دوم سامانی امارت خراسان یافت و بعد از او پسرش ابوالحسن سیمجور و نواده اش ابوعلی سیمجور نیز هر یک مدتی سپهسالار خراسان بودند. ۲- ابوالحسن محمدبن ابراهیم محمدبن ابراهیم بن سیمجور، وفات ۳۸۷ هـ . ق. ۳- ابوعلی محمدبن محمدبن ابراهیم بن سیمجور، وفات ۳۸۸ هـ . ق. ۴- ابوالقاسم علی بن محمدبن ابراهیم بن سیمجور، وفات پس از ۳۹۱ هـ . ق. ۵- ابوالحسن بن ابوعلی محمدبن محمد. ۶- ابوسهل بن ابوالقاسم علی بن محمدبن ابراهیم. رجوع به تاریخ بیهقی، ترجمهٔ تاریخ یمینی، فرهنگ فارسی معین، دائرة المعارف فارسی، ابوعلی، ابراهیم، ابوالحسن، ابوالقاسم و ابوسهل در همین لغت نامه شود.