معنی سیف‌الدین الآمدی

[ سَ فُدْ دی نِلْ آ مِ ] (اِخ) ابوالحسن. علی بن محمدبن سالم التغلبی آمدی. مردی که در اصول بحث زیاد کرده. اصل وی از آمد (دیاربکر) بوده. در بغداد و شام تحصیل کرده و به قاهره منتقل شده و در آنجا به تدریس پرداخته و شهرت یافته است. بعضی از فقها بر وی حسد بردند و وی را به فساد عقیده و تعطیل و مذهب فلاسفه نسبت داده اند. وی بطور مخفی به حماة، پس بدمشق رفت و در همانجا بسال ۶۳۱ هـ . ق. درگذشت. او را در حدود بیست تصنیف است، از آن جمله: أبکار الامکار در علم کلام. لباب الالباب. دقایق الحقایق. منتهی السول فی الاصول. (از اعلام زرکلی ج ۲ ص ۶۹۴). رجوع به نامهٔ دانشوران ج ۴ ص ۸۹ و معجم المطبوعات شود.