معنی سپهسالار

[ سِ پَ ] (اِ مرکب) سرلشکر. (شرفنامه). مرادف سپهبد. (آنندراج). قطب. (منتهی الارب). صاحب الجیش. (مهذب الاسماء): چنانکه او ملک است و همه شهان سپهش همه ملوک سپاهند و او سپهسالار.فرخی. سپهسالار لشکرْشان یکی لشکر شکن کاری شکسته شد از او لشکر ولکن لشکر ایشان. عنصری. سپه سالار ایران کز کمانش خورد تشویرها برج دوپیکر.عنصری. بدرگاه سپهسالار مشرق سوار نیزه باز خنجر اوژن.منوچهری. تاش فراش سپهسالار عراق مثال داده بود تا ایشان را بکشند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۲۷۸). سر و سرهنگ میدان وفا را سپهسالار و سرخیل انبیا را.نظامی. خزینه درگشاده گنج برده سپه رفته سپهسالار مرده.نظامی.[ سِ پَ ] (اِخ) ملقب به اتابک مودود. حاکم دیار بکر و شام که در سال ۴۹۲ هـ . ق. بدیار باقی شتافت. (حبیب السیر چ تهران ج ۱ ص ۲۶۴).[ سِ پَ ] (اِخ) حاجی میرزا حسینخان قزوینی معروف به سپهسالار اعظم و ملقب به مشیرالدوله (۱۲۴۱ -۱۲۹۸ هـ . ق. / ۱۸۳۶ -۱۸۸۱ م.) یکی از رجال نیکنام و اصلاح طلب ایران در دورهٔ قاجاریه بود که بعد از قتل امیرکبیر مصلح و متفکر و مرد مبارز ایران، تا حد امکان دنبالهٔ اقدامات و اصلاحات آن مرد وطن پرست را در دورهٔ سلطنت ناصرالدین شاه قاجار گرفت و در کسب تمدن جدید و پیش بردن مقاصد فرهنگی و اجتماعی امیرکبیر قدمهائی برداشت. از یادگارهای سپهسالار مسجد بزرگ سپه سالار و عمارت بهارستان است که سالها محل مجلس شورای ملی بود. رجوع به حسین سپهسالار شود.[ سِ پَ ] (اِخ) حسام الدین. از سرداران زمان طغرل شاه سلجوقی است که به کمک او عاصیان را در سال ۵۷۸ هـ . ق. سرکوبی کرده است. (حبیب السیر چ تهران ص ۲۸۸).