معنی سرون

[ سَ / سُ ] (اِ) شاخ هر حیوان. (غیاث). شاخ است اعم از شاخ گاو و گوسپند و امثال آن. (برهان). مرادف سُرو. (رشیدی): سرون سر گاومیشی براست همی این بر آن برزدی چونکه خواست. فردوسی. به نوک تیر فروافکند ز کرگ سرون به ضرب تیغ فرودآورد ز پیل سرین.فرخی. چو کشتیی که حبل او ز دُمّ او شراع او سرون او قفای او.منوچهری. بدست چپ گردن شیری یا سر گوری یا سرون کرگدنی بدست گرفتست. (فارسنامهٔ ابن البلخی ص ۱۲۷). ز پیشانی هر یک از مرد و زن سرونی است بررسته چون کرگدن.نظامی.[ سُ ] (اِ) سرین است که نشستنگاه مردمان و کفل چهارپایان باشد. (برهان). سرین. (رشیدی). سرین و کفل. (غیاث): کفلش با سلاح بشکفتم گرچه برتابد آن میان و سرون.شهید بلخی. نباید زدن تیر جز بر سرون که از سینه پیکانش آید برون.فردوسی. گر یقین هرگز ندیدی از گمان آویخته اینک آن فربه سرونش وآنک آن لاغر میان. عنصری.