معنی سرند

[ سِ رِ ] (اِ) ریسمانی باشد که طفلان در ایام عیدها و جشنها از جایی آویزند و بر آن نشسته در هوا آیند و روند. (برهان). رسنی است که در ایام اعیاد دو سر آن را بر شاخ درخت بسته طفلان در آن نشینند و باد خورند و آن را سابور و کازو هم خوانند. (آنندراج) (جهانگیری). در مؤید رسنی که در بازیها از پا آویزند. (رشیدی). || فنی باشد از جملهٔ فنون کشتی گیری و آن چنان است که کشتی گیر پای خود را به پای دیگری بند کند و او را بیندازد و آن را بعربی شغزبیه خوانند. (برهان). آن است که کشتی گیر پای خود را به پای دیگری بند کند و او را بیندازد و به تازی شغزبیه خوانند. (رشیدی). || لبلاب و آن رستنیی باشد که بر درخت پیچد و به عربی عشقه خوانند و به این معنی با ثانی مفتوح نیز به نظر آمده است. (برهان). عشقه که بر درخت پیچد و خشک کند. (انجمن آرا) (آنندراج). || جل وزغ. و آن چیزی باشد سبز که در آبهای ایستاده به هم رسد. (برهان). جامهٔ غوک. (رشیدی) (جهانگیری). سبزهٔ روی آب که آن را جامهٔ غوک خوانند. (انجمن آرا) (آنندراج). || ریسمانی باشد که یک سر آن را حلقه کنند و در زیر خاک پنهان سازند و سر دیگر را شخصی گرفته در کمین بنشیند تا آدمی یا جانوری که پای در آن میان نهد آن شخص بسوی خود کشد و او را بگیرد. (برهان). ریسمانی که یک سر آن را حلقه کنند و زیر خاک پنهان سازند و سر دیگر شخصی بگیرد و در کمین نشیند تا جانوری در آن پای نهد بعد از آن بسوی خود کشد و او را بگیرد. (رشیدی).[ سَ رَ ] (اِ) غربال که بدان جو و امثال آن بیزند. غربال سیمی درشت چشمه برای بیختن خاک و غله. (یادداشت مؤلف). نوعی از غربیل که چشمه های آن گشاده بود و بیشتر با وی خاک بیزند. (ناظم الاطباء).[ سَ رَ ] (اِخ) نام پسر پادشاه کابل بود که در دست تورگ کشته شد. (آنندراج) (انجمن آرا): که ناگه جهان بگذرد بر سرند کشد نیز هرچ از بزرگان سرند.اسدی. بد او را یکی پور نامش سرند که زخمش به پولاد بد چون پرند. اسدی (از آنندراج).[ سِ رَ ] (اِخ) دهی از دهستان بخش حومهٔ مصعبی شهرستان فردوس. دارای ۵۰۲ تن سکنه. آب آن از قنات. محصول آن غلات، پنبه، زعفران است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۹).[ سَ رَ ] (اِخ) دهی جزء دهستان مواضعخان بخش ورزقان شهرستان اهر. دارای ۶۹۴ تن سکنه. آب آن از رودخانهٔ سرند. محصول آن غلات است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۴).