معنی سرشته
6 بازدید
[ سِ رِ تَ / تِ ] (ن مف) معجون. (بحر الجواهر). معجون کرده. بدست مالیده. (صحاح الفرس). عجین : بشب سرشته و آغشته خاک او از نم بروز تیره و تاری هوای او ز بخار.فرخی. چو عنبر سرشته یمان و حجازی. مصعبی (از تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۳۸۴). تف آه از دلم سرشته به خون سبحه سوز سروش می بشود.خاقانی. عقابان خدنگ خون سرشته برات کرکسان بر پر نبشته.نظامی. فرشته است این بصد پاکی سرشته نیاید کار شیطان از فرشته.جامی. ای دوست گل سرشته را آبی بس. ؟ (از شاهد صادق).
کلمات هم‌قافیه با «سرشته»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «ته» برای سرودن شعر