معنی واژه سربسته

[ سَ بَ تَ / تِ ] (ن مف مرکب) که سر آن استوار باشد، همچون کیسه و مشک و غیره که دهانهٔ آن را با ریسمان یا نخ استوار ببندند تا محتوی آن بیرون نریزد. سربمهر: آن خوشه بین چنانکه یکی خیک پرنبید سربسته و نبرده بدو دست هیچکس. بهرامی. سربسته همچو فندق اشارت همی شنو میپرس پوست کنده چو بادام کآن کدام. خاقانی. آفتابی چو غنچه سربسته که نماید چو غنچه لعل و زر او.خاقانی. هر عروسی چو گنج سربسته زیر زلفش کلید زربسته.نظامی. کوزهٔ سربسته اندر آب زفت از دل پرباد فوق آب رفت.مولوی. || آنچه سر آن را بچسبانند که کسی بر محتوی آن وقوف نیابد، همچون نامهٔ سربسته، پاکت سربسته : چو سربسته شد نامهٔ دلنواز رساننده را داد تا برد باز.نظامی. بلیناس را با دگر مهتران فرستاد و سربسته گنجی گران.نظامی. || مبهم. مجمل. بدون شرح و تفصیل : پرسم او را سؤال سربسته تا جوابم فرستد آهسته.نظامی. فرستد سروشی و با او کلید کند راز سربسته بر ما پدید.نظامی. سخن سربسته گفتی با حریفان خدا را زین معما پرده بردار.حافظ. لطف خدا بیشتر از جرم ماست نکتهٔ سربسته چه دانی خموش.حافظ. - سربسته گفتن؛ به اجمال گفتن. خلاصه بیان کردن : حاجب بکتغدی امیر را سربسته گفت که... (تاریخ بیهقی). سربسته بگویم ار توانی بردار به تیغ فکرتش سر.ناصرخسرو. بلندانی که راز آهسته گویند سخنهای فلک سربسته گویند.نظامی. || پوشیده. پنهان : راز سربستهٔ ما بین که بدستان گفتند هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر. حافظ. || غامض. مشکل : همه دلایل و فرهنگ را به اوست مآب همه مسائل سربسته را از اوست بیان. فرخی.