معنی سخن‌چین

[ سُ خَ ] (نف مرکب) آنکه در میان سخن سعایت کند. (آنندراج). غَمّاز. واشی. دوبهم زن. نمام. ساعی : گفته اش سربسر دروغ بود او سخن چین چو آسموغ بود.طیان. سدیگر سخن چین و دورویه مرد بکوشد برانگیزد از آب گرد.فردوسی. سخن چین و بیدانش و چاره گر نباید که یابند پیشت گذر.فردوسی. مده نزد خود راه بدگوی را نه مرد سخن چین دوروی را.اسدی. هر که گوش به قول سخن چین و نمام دارد و بر آن وفق نماید رنجها بیند. (سندبادنامه ص ۳۳۸). میان دو کس جنگ چون آتش است سخن چین بدبخت هیزم کش است.سعدی. سخن چین کند تازه جنگ قدیم بخشم آورد نیکمرد سلیم.سعدی. از سخن چینان ملالتها پدید آمد ولی گر میان همنشینان ناسزائی رفت رفت. حافظ.