معنی ستیزه

[ سِ زَ / زِ ] (اِمص) ستیز. در پهلوی «ستژک» نزاع. دعوی. (حاشیهٔ برهان قاطع چ معین). بمعنی ستیز است که جنگ و خصومت و لجاجت و قهر و کین باشد. (برهان) (آنندراج). لجاج. (دهار). لجاج. لجاجت. (تاج المصادر بیهقی): ستیزه نه خوب آید از نامجوی بپرهیز و گرد ستیزه مپوی.فردوسی. اگر اول که ما قصد این دیار کردیم... آن ستیزه و لجاج نرفتی این چشم زخم نیفتادی. (تاریخ بیهقی). ستیزآوری کار آهرمن است ستیزه بپرخاش آبستن است.اسدی. ملک مصر جواب نبشت که ایشان بندگان تو نیستند آزاد و آزاده اند بخت النصر بدین ستیزه برفت و مصر بستد. (فارسنامهٔ ابن البلخی ص ۶). تبه نمود همی صنعت سحاب از وی بر این ستیزه همه نقش آن بشست سحاب. ابوالمعالی رازی. شهابی تو گاه وغا و ستیزه سحابی تو گاه سخا و مواهب. برهانی یا معزی. گاه از ستیزه گوش فلک برکشیده ای گاه از کرشمه دیدهٔ اختر شکسته ای.خاقانی. بهر گردشی با سپهر بلند ستیزه مبر تا نیابی گزند.نظامی. ستیزه بجایی رساند سخن که ویران کند خاندان کهن.سعدی. || (اِ) خسک آهنین باشد که بر راه دشمن می پراکندند. (مؤلف).