معنی ستمکار

[ سِ تَ ] (ص مرکب) ظالم. (شرفنامه). متعدی و ظالم. (ناظم الاطباء). ستمگر. ستمگار. غشوم. (منتهی الارب) (ملخص اللغات). جائر. (منتهی الارب) (دهار). باغی. (ربنجنی): تا روز پدید آید و آسایش گیرد زین علت مکروه و ستمکار و ژکاره. خسروانی (از لغت فرس اسدی ص ۴۳۸). ستمکاران و جباران بپوشیدند از بیمت همه سرها بچادرها همه رخها بمعجرها. منوچهری. از ستمکاران بگیر و با نکوکاران بخور با جهانخواران بغلط و بر جهانداران بتاز. منوچهری. روزی خواهد بود جزا و مکافات را در آن جهان و داوری عادل که از این ستمکاران داد مظلومان بستاند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۱۹۶). و متغلبان را که ستمکار بدکردار باشند خارجی باید گفت. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۹۳). گرگ درّنده گر چه کشتنی است بهتر از مردم ستمکار است.ناصرخسرو. آنکس که ستم کرد بر این شهر ستم دید این را نپسندد ستم از هیچ ستمکار. مسعودسعد. شما را از جور این... جان ستان ستمکار برهانم. (کلیله و دمنه). کردم با او چنانکه با من کردند باشد مرد ستم رسیده ستمکار.سوزنی. ما بارگهِ دادیم این رفت ستم بر ما بر قصر ستمکاران تا خود چه رسد خذلان. خاقانی. گهی با بخت گفتی ای ستمکار نکردی تا تویی زین زشت تر کار.نظامی. ستم با مذهب دولت روا نیست که دولت با ستمکار آشنا نیست.نظامی. شاه از بهر دفع ستمکارانست و شحنه برای خونخواران. (گلستان). نماند ستمکار بد روزگار بماند بر او لعنت کردگار.سعدی (گلستان).