معنی زأمة

[ زَءْ مَ ] (ع اِ) آواز سخت. ج، زَأم. || حاجت. || (مص) سخت خوردن و نوشیدن. || (اِ) باد. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || ذخیرهٔ طعام. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). آن قدر از طعام که بسنده باشد. (آنندراج) (منتهی الارب). || کلمه و گفته میشود: ما یعصیه زأمة؛ نافرمانی نمیکند او را بکلمه ای. (آنندراج) (منتهی الارب) (اقرب الموارد). و ما کلّمنی بزأمة. (اقرب الموارد). || کلمه ای که حق و باطل آن معلوم نشود. گفته میشود، زأم زامة، هر گاه کلمه ای طرح کند که معلوم نباشد حق است یا باطل. (منتهی الارب). رجوع به زأم شود.