معنی روزخسب

[ خُ ] (نف مرکب) آنکه در کارها کاهل و غافل و سست باشد. آدم سست و تنبل در کار. (از ناظم الاطباء). مدبر. (انجمن آرا). کسی که به تنبلی روز را در خواب بگذراند: رای ملک صبح خیز بخت عدو روزخسب شبروی از رستم است خواب ز افراسیاب. خاقانی. - روزخسب شب خیز؛ عابد و زاهد شب زنده دار. (انجمن آرا) (آنندراج). - || کنایه از عابد و زاهد ریائی. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء). - || دزد و راهزن. (برهان قاطع) (ناظم الاطباء) (انجمن آرا) (آنندراج). عیار. (انجمن آرا). - || شبرو. (برهان) (انجمن آرا) (آنندراج) (ناظم الاطباء).