معنی رغیف

[ رَ ] (ع اِ) نان ستبرکرده. گردهٔ نان تنک. (از کشاف زمخشری). نان گرده. ج، اَرغِفَة و رُغُف و رُغفان و تَراغیف. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب). گردهٔ نان. (لغت محلی شوشتر نسخهٔ خطی کتابخانهٔ مؤلف). گرده. (دهار). (مهذب الاسماء). گردهٔ نان که برای پختن قدری پهن کرده باشند. (غیاث اللغات) (آنندراج): غالب آمد حرص و جلدش شد ضعیف بس گلوها را برد عشق رغیف.مولوی. زآنکه پستان شد حجاب آن ضعیف از هزاران نعمت و خوان و رغیف.مولوی. چونکه مطرب پیرتر گشت و ضعیف شد ز بی کسی رهین یک رغیف.مولوی. این سخن پایان ندارد وآن خفیف می نویسد رقعه در طمع رغیف.مولوی. چون ببندی شهوتش را از رغیف سر کند آن شهوت از عقل شریف.مولوی.