معنی رزامیه

[ رِ می یَ ] (اِخ) رزامیة. فرقه ای از شیعه بودند که امامت را بعد از علی (رض) ازآنِ محمدبن حنفیة و بعد از او ازآنِ پسرش عبداللََّه میدانستند و محارم را حلال شمردند. (از تعریفات جرجانی). یکی از شش فرقهٔ مذهب مرجئة. (بیان الادیان). طایفه ای از غلات شیعه میباشند که به امامت محمدبن حنفیه قائل شدند و تا ابومسلم رساندند و محرمات را حلال شمردند. (از انساب سمعانی). نام طایفه ای از غلات شیعه که ابومسلم خراسانی را بعد از منصور امام دانند و مقنع صاحب ماه سیام از این فرقه است. (یادداشت مؤلف). پیروان رزام، که امامت را از علی به پسرش محمد [ حنفیه ] و سپس پسرش ابوهاشم، و پس از آن علی بن عبداللََّه بن عباس منتقل میدانستند. (از الملل و النحل چ قاهره جزء اول ص ۲۴۷). از فِرق کیسانیهٔ راوندیه یعنی شیعیان آل عباس اصحاب مردی بنام رزام معتقد به کشته شدن ابومسلم و بقای ولایت او و ولایت اسلاف سرّاً و بعضی نیز از این فرقه به کشته نشدن ابومسلم و حلول روح خداوند در او عقیده داشتند و این فرقه همان بومسلمیة هستند و مبیضه نیز از میان ایشان برخاسته اند. (از خاندان نوبختی ص ۲۵۶). یکی از شش فرقهٔ مرجئة که بنامهای رزامیه و غیلانیه و تومنیه و صالحیه و شمریه و جهمیه معروفند. (از حاشیهٔ غزالی نامه ص ۷۰ از بیان الادیان). و رجوع به فرق ص ۲۴ و مقالات اشعری ص ۲۱ و ۲۲ و تبصره ص ۴۲۳ و خطط ج ۴ ص ۱۷۷ و الملل و النحل چ قاهره ص ۲۴۷ و ذیل همان صفحه شود.