معنی رخت برداشتن

[ رَ بَ تَ ] (مص مرکب) جمع کردن اسباب و اثاث. برداشتن لباس و وسایل : برخاستم و به مدرسه شدم تا رختها بردارم و پیش شیخ آیم. (اسرارالتوحید ص ۹۹). او را همچنان خفته بگذاریم و رخت برداریم. (گلستان). رخت برداشتند و جوان را خفته بگذاشتند. (گلستان). || کوچ کردن و رحلت نمودن. (ناظم الاطباء). رفتن. - رخت از (ز) جایی برداشتن؛ ترک آنجا گفتن : ز منزل دلت این خوب و پرهنر سفری بدان که روزی ناگاه رخت بردارد. ناصرخسرو. بر تن هرکه رفت پیکانش رخت برداشت از تنش جانش.نظامی. تماشاروان باغ بگذاشته مغان از چمن رخت برداشته.نظامی. آهی زد و راه کوه برداشت رخت خود از آن گروه برداشت.نظامی. ترک سودای خام کن خسرو که وفا رخت از این جهان برداشت. امیرخسرو دهلوی.