معنی ربیعة

[ رَ عَ ] (ع اِ) سنگ زورآزمای. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (آنندراج) (منتهی الارب). سنگ که بدان زور آزمایند. (مهذب الاسماء). || خود آهنین که سوار در جنگ سر بدان پوشد. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (منتهی الارب). خود که بر سر نهند. (از مهذب الاسماء). || مرغزار. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (منتهی الارب). روضة. (از اقرب الموارد). || توشه دان. (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (منتهی الارب). || ظرفی که در آن طیب و غیره نهند. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (منتهی الارب). عتیدة یا طبله یا حقه ای که در آن خوشبوی نهند. (از اقرب الموارد). || توشه ای که در اول زمستان از جای دور آورند. (ناظم الاطباء) (آنندراج).[ رَ عَ ] (اِخ) پدر حیی (تیره ای) از هوازن. و آن ربیعةبن عامربن صعصعأ است و اینها پسران مجدند و مجد نام مادر اینها بوده. (آنندراج) (از منتهی الارب).[ رَ عَ ] (اِخ) از قبیلهٔ بنی زید که جایگاه آنان در حوالی قنفذة است. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) بخشی از قبیلهٔ بنی مالک است. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) تیره ای از بنی خضیر که در دیگر سرزمنیهای نجد از وادی دواسر بسوی کوه شهر پراکنده اند. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) از قبیلهٔ منطقهٔ بغداد است و در حوالی معینة بچادرنشینی زندگی میکردند و به کشت و زرع میپرداختند. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) قبیله ای از قبیله های بحرین و قطیف و هجر. (از معجم القبایل ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) تیره ای از قبیلهٔ ثقیف در حجاز. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) شاخه ای از قبیلهٔ عدنانی معروف به بنی ابی ربیعة از ذهل بن شیبان. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) قبیله ای از معاویةبن کلاب ربیعةبن عامربن صعصعةبن معاویةبن بکربن هوازن بن منصوربن عکرمةبن خصفةبن قیس بن عیلان عدنانی. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) قبیله ای از بنی زید، از عبداللََّه، از دارم بن مالک. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) شاخه ای از بنی نمیر نصریان از میاهة القلیب. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) قبیله ای معروف به ابوربیعة، از نهیک بن هلال بن عامربن صعصعةبن معاویةبن بکربن هوازن بن منصوربن عکرمةبن خصفةبن قیس بن عیلان عدنانی. (از معجم قبایل العرب ج ۳).[ رَ عَ ] (اِخ) سومین قبیله از ریشهٔ اول از صف اول عرب عدنانی، و آنان فرزندان ربیعةبن نزار میباشند که به ربیعة الفرس مشهورند. ربیعة دو تیره دارد و آن دو عبارتند از: «اسد» و «ضُبَیعة» و سرزمین آنها تا امروز در جزیرهٔ فراتیه است و دیار ربیعة نامیده میشود. (از صبح الاعشی ج ۱ ص ۳۳۷). و رجوع به تاریخ عصر حافظ ص ۲۰۹ و تاریخ بخارای نرشخی ص ۶۳ و تاریخ کرد ص ۱۱۱ و نزهةالقلوب ج ۳ ص ۲۶۸ شود.[ رَ عَ ] (اِخ) دهی است به صعید مر بنی ریعة را. (آنندراج) (منتهی الارب). قریهٔ بزرگی است در انتهای صعید در میان اسوان و بلاق. (از معجم البلدان).[ رَ عَ ] (اِخ) خادم حضرت رسول (ص) بود. و ابوعمر او را ربیعةبن کعب خادم حضرت دانسته است. رجوع به الاصابة ج ۱ قسم ۴ شود.[ رَ عَ ] (اِخ) ابن سکنة، مکنی به ابورویخة فزعی... ابن حبان گفته که او درک حضور حضرت رسول می کرد و در فلسطین ساکن بود و در بیت جیرین درگذشت. دولابی گفته: حضرت رسول عَلَم سپیدی بر او بست و فرمود ای ابورویخة بسوی قوم خود برو و آنان را فراخوان و بگو هر کس زیر رایت ابورویخة درآید در امان است و او نیز چنان کرد. (از الاصابة ج ۱ قسم ۱).[ رَ عَ ] (اِخ) ابن فراس. او را فارسی نیز می گفتند. ابن لهیعة روایاتی بواسطه از وی نقل کرده است. رجوع به الاصابة ج ۱ قسم ۱ و قاموس الاعلام ترکی ج ۳ شود.[ رَ عَ ] (اِخ) ابن کلام بن... (۸۵-۶۲ قبل از هجرت). یکی از سوارکاران بزرگ مضر در جاهلیت بود و داستانهای تاریخی دارد. رجوع به الاعلام زرکلی چ ۲ جزو ۳ ص ۴۳ و بلوغ الارب آلوسی جزو ۱ ص ۱۴۴ و سمطاللآلی ص ۹۱۰ و البیان و التبیین ج ۱ ص ۲۰۸ و ج ۲ ص ۴۳ و عقدالفرید فهرست ج ۱ و ۳ و ۶ شود.[ رَ عَ ] (اِخ) ابن نیار. به گفتهٔ طبری و تحقیق ابن فتحون و جز وی در شمار صحابهٔ حضرت رسول (ص) است. (از الاصابة ج ۱ قسم ۱).[ رَ عَ ] (اِخ) جرشی یا ابن عمرو یا ابن غاز. برحسب روایات مختلف وی از اصحاب حضرت رسول (ص) و از راویان بشمار میرفت. یعقوب بن شبة گفته است: او در شمار کسانی است که بسال ۶۴ هـ . ق. در مرج راهط کشته شدند. (از الاصابة ج ۱ قسم ۱). و رجوع به الاصابة ج ۱ قسم ۱ و ابن عمرو... شود.