معنی راین

(اِخ) رجوع به رَن شود.[ یِ ] (اِخ) قصبه و مرکز بخش راین از شهرستان بم، واقع در ۷۵هزارگزی شمال باختری بم و ۲۳هزارگزی باختر راه شوسهٔ کرمان -بم. مختصات جغرافیایی این قصبه بدین شرح است: طول ۵۷ درجه و ۳۳ دقیقه و ۴۲ ثانیه. عرض ۲۹ درجه و ۲۴ دقیقه و ۳۵ ثانیه. بیشتر مردم راین آهنگرند و در ساختن ابزار آهنی مانند چاقو، قیچی، قندشکن و جز آن مهارت دارند و گروهی نیز بکار کشاورزی و دامپروری مشغولند. از ادارات دولتی بخشداری، پست و تلگراف، نمایندگی فرهنگ و دارایی و آمار و پاسگاه ژاندارمری دارد. این قصبه دو باب دبستان و در حدود ۶۵ باب مغازه و ۳۰۰۰ تن جمعیت دارد و هوای آن سردسیر است و آب آن از دو رشته قنات تأمین میشود. محصول عمدهٔ قصبه غلات، لبنیات، پنبه و انواع میوه هاست. راه فرعی راین در ۲۳هزارگزی در محلی بنام نی بید از شوسهٔ بم به کرمان منشعب میشود و پس از گذشتن از یک گردنهٔ خاکی به راین میرسد و سپس به ساردوئیه از شهرستان جیرفت منتهی میگردد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸).[ یِ ] (اِخ) یکی از بخش های سه گانهٔ شهرستان بم. این بخش در شمال باختری شهرستان بم واقع و حدود آن بدین شرح است: از سمت شمال و شمال خاوری به شهرستان کرمان، از سوی خاور به بخش مرکزی بم، از جنوب و جنوب باختری به شهرستان جیرفت، از سوی باختر به بخش بردسیر از شهرستان سیرجان. این بخش سرزمینی است کوهستانی و هوای بخش در دهستانهای مرغک و مرکزی سردسیر است بطوری که بیشتر مردم بم در تابستان به دهستان مرغک ییلاق میروند ولی هوای دهستان تهرود گرم معتدل مالاریائی است. بلندترین کوههای استان کرمان در این بخش واقع شده و مرتفع ترین قلهٔ آن قلهٔ کوه هزار است که ۴۵۴۵ گز ارتفاع دارد. مهمترین رودخانهٔ بخش رودخانهٔ تهرود است که از دره و دامنهٔ کوه هزار و دامنهٔ جنوبی کوه چوپار سرچشمه گرفته، پس از عبور از جلگهٔ راین و مشروب ساختن دیه های تهرود به رودخانهٔ هزار متصل می گردد و مسیر آن از باختر ابارق و دارزین گذشته بسوی شهر بم سرازیر میشود. سایر رودخانه های این بخش آب دایم ندارند. بخش راین شهرستان بم از سه دهستان بدین شرح تشکیل شده است: ۱- دهستان حومه، ۶۸ آبادی با ۵۵۰۰ تن جمعیت. ۲- دهستان مرغک، ۶۵ آبادی با ۵۰۰۰ تن جمعیت. ۳- دهستان تهرود، ۲۰ آبادی با ۱۵۰۰ تن جمعیت. مرکز بخش، قصبهٔ راین دارای ۳۰۰۰ تن جمعیت میباشد. بنابر آمار فوق، این بخش دارای ۱۵۴ آبادی و ۱۵۰۰۰ تن جمعیت است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۸).