معنی راهگذر

[ گُ ذَ ] (نف مرکب، اِ مرکب) رهگذر. گذرنده از راه. عابر. که از راه بگذرد. که از راه عبور کند. عابر سبیل : چون باسترآباد رسید مردی را دید، راهگذاری گفت از کجا می آیی؟ (تاریخ طبرستان). || مسافر. (ناظم الاطباء). || ابن سبیل. (یادداشت مؤلف). کسی که متمول است ولی در غربت بعلتی تهی دست و فقیر میشود. || معبر و طریق و راه و گذرگاه. (ناظم الاطباء). رهگذر. محل عبور: چون از مکه بشام روی، راهگذر بدین شهر سدوم باشد. (ترجمهٔ تاریخ طبری). و این راهگذری است معروف... (ترجمهٔ تاریخ طبری). از لب جیحون تا دجله ز بسیار سپاه چون ره مورچگان است همه راهگذر. فرخی. خرپشته زده ایمن نشسته و آنهم خطا بود که بر راهگذر سیل بودند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۲۶۱). تو هیچ کسی ورده شعر و پدرت هم من وصف شما گفتم و در راهگذر ماند. سوزنی. دی جانب زرغون بیکی راهگذر بر افتاد دو چشمم بیکی طرفه پسر بر.سوزنی. درویشی بر راهگذر ایشان بود. (انیس الطالبین ص ۲۰۱). آن چه شعله است کزآن راهگذر می آید یا چه برقیست که دایم بنظر می آید. ملک الشعراء بهار. ترعه؛ راهگذر آب سوی نشیب. (دهار). حلقوم؛ راهگذر نفس. (یادداشت مؤلف). شرج؛ راهگذر آب. (دهار). مسیل؛ راهگذر آب به نشیب. راهگذر سیل. (دهار). معبر؛ راهگذر. (یادداشت مؤلف). مجاز، راهگذر. ناصر؛ راهگذر بسوی وادی. نشج؛ راهگذر آب. نواشغ؛ راهگذرهای آب در وادی. (منتهی الارب). || راهنما. || درهٔ تنگ در میان دو کوه. (ناظم الاطباء). رهگذر. || نای و حلقوم. (ناظم الاطباء). راهگذار. || راهنما. (ناظم الاطباء). راهگذار. || سرگذشت. (ناظم الاطباء). راهگذار. || سوغاتی که مسافر از راه آورد. (ناظم الاطباء). راهگذار. || عبور. گذر. گذار: پیش از آن که بحاکم رسند راهگذر ایشان بر حمام در آهنین بود. (انیس الطالبین ص ۱۸۶). - راهگذر کردن؛ عبور کردن. گذر کردن. گذشتن : یک شب از نوبهار وقت سحر باد بر باغ کرد راهگذر.مسعودسعد.