معنی رامپوری

(ص نسبی) منسوب به رامپور که نام شهر و چند قصبه در هندوستان است.(اِخ) محمد غیاث الدین بن جلال الدین رامپوری (مصطفی آبادی) از مردم مصطفی آباد ایالت اگره و اود هند و مؤلف فرهنگ غیاث اللغات. رجوع به غیاث اللغات و محمدبن جلال الدین در همین لغت نامه شود.(اِخ) محمد معروف به نجم الغنی از فضلای نامی هند بود و کتاب معروف «نهج الادب» در دستور زبان فارسی بپارسی، نوشتهٔ اوست. (تاریخ تألیف و چاپ اول کتاب ۱۹۱۹ م. است). و رجوع به سبک شناسی ج ۳ ص ۱۴۰ شود.(اِخ) وجاهت حسین عندلیب شادانی رامپوری. مؤلف فرهنگ فارسی «نقش بدیع» که در ۱۳۴۲ هـ . ق. در لاهور بچاپ رسیده است. (از مقدمهٔ فرهنگ معین ص ۴۳).