معنی ذفافة

[ ذُ فَ ] (اِخ) العبسی. محمدبن موسی بن حماد گوید: من و عمراوی نزد دعبل بن علی بودیم در سنهٔ ۲۳۵ هـ . ق. پس از آمدن وی از شام. و از ابوتمام یاد کردیم، دعبل به عیب جوئی وی پرداخت و چنین می پنداشت که او دزد شعر است آنگاه بغلام خود گفت: ای نَفنف: آن خریطه بیار، غلام خریطه بیاورد که دفاتری در میان داشت دعبل دست بدان فروبرد و دفتری از آن برآورد آنگاه گفت: این را بخوانید، و ما در دفتر بدینسان خواندیم: مکنف گوید ابوسلمی از خاندان زهیربن ابن ابی سلمی است و منزلش قنسرین بود و ذفافةالعبسی را هجا گفته و از ابیات آن هجاست: ان الضراط به تعاظم جدکم فتعاظموا ضِرطاً بنی القعقاع. ولیکن پس از این وی را بدین ابیات رثا گفته است: ابعد ابی العباس یستعتب الدهرُ و ما بعده للدهر عُتبی و لا عذرُ و لو عوتب المقدار و الدهر بعده لما أعتبا ما اورق السلم النضر الا ایها الناعی ذفافة ذا الندی تعست و شلت من انا ملک العشر اتنعی فتیً من قیس عیلان صخرةً تفلق عنها من جبال العدی الصخر اذا ما ابوالعباس خلّی مکانه فلا حملت انثی و لا مسّها طهر ولا امطرت ارضاً سماء و لا جرت نجوم، و لا لذّت لشاربها الخمر کأن بنی القعقاع یوم وفاته نجوم سماء خرمن بینها البدر تُوفّیت الامال بعد ذُفافة و اصبح فی شغل عن السَفر السَفر یُعَّزون عن ثاوٍ تُعزی به العُلا و یبکی علیه المجد و البأس و الشعر و ما کان الاّ مالَ من قلّ ماله و ذخراً لمن أمسی و لیس له ذخر (الموشح مرزبانی ص ۳۲۷ و ۳۲۸). و سپس گفت ابوتمام، همهٔ این قصیده بدزدیده و در شعر خود درآورده است. و مراد از قصیدهٔ ابی تمام قصیده ای است بمطلع: کذا فلیجل الخطب و لیفدح الأمر. ذفافة کثمامة نام مردی است.؟[ ذُ فَ ] (اِخ) (ابو... المصری) در متن تاریخ جهانگشای جوینی ج ۱ ص ۱۷۸ شعر ذیل آمده است: و ما السّحابُ اذا ما انجابُ عن بَلَدٍ و لا یلمّ به یوماً بمذموم و در حاشیه گوید: لابی ذُفافةالمصریّ فی بعض الرؤساء و بعده: اِن جدت فالجودُ شی ء قد عُرفتَ به و ان تجافیت لم تنسب الی اللّوم. (تتمةالیتیمة نسخهٔ پاریس ورق ۵۰۹).