معنی دوگوشی

[ دُ ] (ص نسبی، اِ مرکب) که دارای دو گوش باشد. دو گوشه. || عمامه ای که دو طرف آن پایین افتاده باشد. (ناظم الاطباء). || کلاهی را گویند که دو گوش داشته باشد از دو طرف اعم از اینکه گوشها از پایین باشند به نحوی که در شوشتر و بعضی بلاد فارس است یا از بالا به نحوی که در عراق معمول است. (لغت محلی شوشتر). کلاهی که در هر دو طرف گوشه داشته باشد. (آنندراج) (برهان): گاه در اطلس کلاه زده لاف ترک دو گوشی دو سرا.نظام قاری. و رجوع به دو گوشه شود. || سبویی که دارای دو دسته بود. (ناظم الاطباء). سبو و کوزه که دو دسته داشته باشد. (از برهان) (آنندراج). دو گوشه. || نول کشتی. (لغت محلی شوشتر). || کرایهٔ حیوانات در رفت آمد. (لغت محلی شوشتر).