معنی دواتخانه

[ دَ نَ / نِ ] (اِ مرکب) جایی که دوات و قلمدان در آن نگاه می داشتند. جایی بوده است که اسناد دولتی را می نهاده اند از قبیل بایگانی و ضبط سلطنتی و محل نگهداری فرمانها و نامه های مهم : نبشت [ خواجه احمد حسن ] ... و آن را به دواتخانه انداخت. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۶۸۶). سلطان ماضی خوارزم بگرفت و کاغذها و دواتخانه بازنگریست. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۶۸۶). سوگندنامه ها به دواتخانه بنهادند. (تاریخ بیهقی). خواجه [ احمد حسن ] گفت فرمانبردارم... بازگشت سوی خانه و مواضع با وی بردند و سوگندنامه به دواتخانه بنهادند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۱۴۹).