معنی دهریة

[ دَ ری یَ ] (ع ص نسبی) دهریه. منسوب به دهر. || (اِخ) قائلین به قدم دهر. (یادداشت مؤلف). گروهی از کفار باشند و به قدمت دهر قائل شده اند حوادث را بطور کلی به دهر نسبت دهند. در قرآن مجید از این گروه خبر داده آنجا که می فرماید: {/Bوَ قََالُوا مََا هِیَ إِلاََّ حَیََاتُنَا اَلدُّنْیََا نَمُوتُ وَ نَحْیََا وَ مََا یُهْلِکُنََا إِلاَّ۱-۱۴۴۵:۲۴/} {/Bاَلدَّهْرُ.۱۵-۱۵۴۵:۲۴/} (از کشاف اصطلاحات الفنون). فرقه ای که پیروان آن معتقدند دهر قدیم و واجب الوجود است و او انسان را به هر صورت که بخواهد درآورد. آنان خدای متعال را که خالق دهر و طبیعت باشد انکار دارند. (از یادداشت مؤلف). و رجوع به دهری شود.