معنی دندی

[ دَ ] (حامص) صفت و حالت دند. دند بودن : بعون اللَّه بتی مشهور و معروف چو عوّانان به قلاشی و دندی. سوزنی (از جهانگیری). رجوع به دند شود. || گسی. عفوصت. عفصی. قبض. (یادداشت مؤلف).[ دَ ] (اِخ) دهی از دهستان انگورانی بخش ماه نشان شهرستان زنجان با ۴۰۳ تن سکنه. آب آن از رودخانهٔ مراش و راه آن اتومبیل رو است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲). دندیدن. [ دَ دی دَ ] (مص) زمزمه کردن. (دهار) (السامی فی الاسامی). زیر لب بنرمی چیزی گفتن: زمزمه؛ دندیدن مجوس به زمان خوردن. (یادداشت مؤلف). در زیر لب آهسته و با خود حرف زدن باشد از روی قهر و غضب و جوشیدن از خشم، و شیرازیان و خراسانیان لَندیدن گویند. (از برهان) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء). سخن آهسته و زیر لب از روی خشم گفتن. لندیدن. (از لغت محلی شوشتر). از خشم جوشیدن. (شرفنامهٔ منیری). || در بندی از مسمطی از منوچهری برخی نسخه ها کلمهٔ «بدندند» آمده ولی در چاپ دبیرسیاقی به جای آن کلمهٔ «بگردند» مضبوط است و ظاهراً دندیدن از «دند» مخفف دنده ساخته شده باشد به معنی «از دنده ای به دنده ای شدن» که با معنی «بگردند» نزدیک است : کبکان بی آزار که در کوه بلندند بی قهقهه یک بار ندیدم که بخندند جز خاربنان جایگه خود نپسندند بر پهلو ازین نیمه بدان نیمه بدندند.منوچهری.