معنی درعیة

[ دَ یَ ] (اِخ) واحه ای در نجد، عربستان سعودی واقع در حدود ۲۰ کیلومتری شمال غربی ریاض پایتخت سابق آل سعود. وادی حنیفه از آن می گذرد. از آبادیهای آن بجیری است که مسکن ابن عبدالوهاب و بسیاری از علمای خاندان او بوده است، و مقبرهٔ وی در همانجاست. درعیة اول بار در ۸۵۰ هـ . ق. آباد شد. در ۱۱۳۹ هـ . ق. محمدبن سعود فرمانروای آن گردید. در ۱۱۵۷ هـ . ق. ابن عبدالوهاب که از زادگاه خود عیینه رانده شده بود در درعیه سکنی گزید و او و محمدبن سعود به نشر مذهب وهابی پرداختند. دولت سعودی درعیه در اوایل قرن ۱۳ هجری همهٔ شبه جزیرهٔ عربستان را تحت فرمان داشت، در لشکر کشی ابراهیم پاشا به نجد، پس از مدتی محاصره درعیه سقوط کرد (۱۲۳۳ هـ . ق.) و به امر وی ویران گردید (۱۲۳۴ هـ . ق.). محمدبن مشاری به عمران آن پرداخت ولی دگر بار سپاهیان مصری آن را ویران کردند و سوختند. (از دائرةالمعارف فارسی).[ دِ عی یَ ] (ع اِ) پیکانی که در زره درآید. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ج، دَراعیّ. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).