معنی درایدن

[ دْرا / دِ دِ ] (اِخ) جان. (۱۶۳۱ - ۱۷۰۰ م.). شاعر و نمایشنامه نویس و منتقد انگلیسی. وی کرامول را مدح کرد (۱۶۵۹) و سپس به مدح چارلز دوم پرداخت و در دورهٔ بازگشت خاندان استوارت رونق بسیار یافت. در سال ۱۶۶۸ م. ملک الشعرا شد، پس از جلوس جیمز دوم به مذهب کاتولیک گروید. و پس از جلوس ویلیام سوم از ملک الشعرایی و حمایت دربار محروم شد، ولی شهرت خود را همچنان حفظ کرد. درایدن از شخصیت های ادبی برجستهٔ عصر خود و در همهٔ انواع شعر استاد بود و سبک نثر نوین انگلیسی را ایجاد کرد. پیشگفتارهای نمایشنامه های او و نیز رساله در شعر درامی او (۱۶۶۸) مشتمل بر انتقاداتی عالی است. از منظومه های درازش، آنوس میرابیلیس (۱۶۶۷)، ابشالوم واخیتوفل، و اشعار وی در دفاع از مذهب پروتستان است، و اشعاری که سپس در دفاع از مذهب کاتولیک سروده. از نمایشنامه های متعددش کمدی ازدواج به مدروز (۱۶۷۲ م.). و تراژدیهای فتح غرناطه (۷۰ -۱۶۶۹)، اورنگ زیب (۱۶۷۵) و همه چیز در راه عشق (۱۶۷۸) است. آثار ادبی لاتینی را ترجمه و از آنها بسیار اقتباس کرده است. درایدن در مقبرهٔ «چاسر» در وست مینسترابی مدفون است. (از دائرةالمعارف فارسی ).