معنی خوارمایه

[ خوا / خا یَ / یِ ] (ص مرکب) اندک مایه. حقیر. خرد. ناچیز. مقابل گرانمایه. (یادداشت بخط مؤلف): زبان بگشاد بر دشنام دایه همی گفت ای پلید خوارمایه. (ویس و رامین). جوابش داد رنگ آمیز دایه بگفتا نیست کاری خوارمایه من این را چاره چون دانم نهادن سر این بند چون دانم گشادن؟ (ویس و رامین). نبودم نزد هر کس خوارمایه چرا گشتم بنزد تو نفایه؟(ویس و رامین). به خمّ کمندش گرفت این سوار تو این گرد را خوارمایه مدار.فردوسی. سخن ماند از تو همی یادگار سخن را چنین خوارمایه مدار.فردوسی. ز زرّ سرخ گرانمایه تر چه دانی تو بگیتی اندر یا خوارمایه تر ز سفال. غضائری. و کس نماند که علمی بواجب بدانستی یا تاریخ نگاه داشتی و همهٔ اخبار و علوم منسوخ گشت و ناچیز و اندر روزگار اشکانیان کمتر پرداختند بعلم و چند کتاب خوارمایه تصنیف ساختند. (مجمل التواریخ و القصص). دارا دختر فیلقوس مَلِک یونان را بخواست و از او بار گرفت پس از جهت سببی که بجای خویش گفته شود خوارمایه کاری او را پیش پدر فرستاد. (مجمل التواریخ و القصص). بومسلم سلیمان کثیر را که سر همهٔ داعیان بود و مردی بغایت بزرگ بسخنی خوارمایه که از او بازگفتند پیش مجلس بفرمود کشتن بحضور ابوجعفر المنصور. (مجمل التواریخ و القصص). چو با سرو و با مه قیاس آرم او را یکی خوارمایه نماید دگر دون.سوزنی. || مقداری قلیل. تعدادی کم. کم در مقدار و عدد. (یادداشت بخط مؤلف): چو نومیدی آمد ز بهرام شاه گر او رفت با خوارمایه سپاه.فردوسی. کنون من کجا گیرم آرامگاه کجا رانم این خوارمایه سپاه؟فردوسی. دو شاه و دو کشور چنان کینه خواه برفتند با خوارمایه سپاه.فردوسی. چو آگاهی آمد بهر مهتری که بد مرزبان بر سر کشوری که خسرو بیازرد از شهریار برفته ست با خوارمایه سوار.فردوسی.