معنی خلب

[ خَ ] (ع مص) فریفتن کسی را بزبان و خدعه کردن با او. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). - امثال: اذا لم تغلب فاخلب؛ چون غالب نیامدی، پس خدعه کن. || خراشیدن کس را بناخن و مجروح کردن او را. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). منه: خلب فلاناً بظفره خلبا. || گرفتن شکار را بچنگال. منه: خلب الفریسة. || ربودن عقل کسی را. منه: خلب فلاناً عقله. || پاره کردن چیزی و گزیدن آنچیز را. منه: خلب الشیی ء. || بریدن گیاه. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). منه: خلب النبات.[ خِ ] (ع اِ) ناخن. چنگل. || برگ تاک. || ثرب. || پردهٔ دل. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). در منتهی الارب در ذیل این معنی آمده است: او لحیمة رقیقه فصل بین الاضلاع او الکبد او زیادتها او حجابها او شیی ابیض رقیق لازق بها (یا پاره گوشتی نازک که بین اضلاع و کبد است یا زیاده کبد یا حجاب کبد یا شیی سفید نازکی که بکبد چسبیده است). || حجاب قلب. (یادداشت بخط مؤلف). || مردی که زنان او را دوست میدارند و او آنها را برای فجور و فسق دوست میدارد. (از منتهی الارب) (از لسان العرب) (از تاج العروس) (از اقرب الموارد). یقال هو خلب نساء. ج، اخلاب، خلباء. یقال: هم اخلاب نساء، هم خلباء نساء.[ خُ لْ / خُ لُ ] (ع اِ) میانهٔ خرمابن و دل آن. || لیف. || رسن سخت تافتهٔ باریک از لیف خرما. || لای. گل و لای سخت چسبیدهٔ بزمین و لای سیاه. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد).[ خَ لَ ] (ع مص) گول گردیدن. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). منه: خلبت المرأة؛ گول گردیدن آن زن.[ خُ لْ لَ ] (ع ص، اِ) ابر بی باران. || برق بی باران. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). - برق الخلب یا برقِ خلب؛ برق بدون باران. برقی که با وی باران نباشد.[ خُ لْ لَ ] (ع ص) برق بی باران. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). - البرق الخلب؛ برق بی باران. برقی که با وی باران نباشد.[ خِ ] (اِ) خلطی که از بینی برآید. مخاط. (ناظم الاطباء).[ خُ ] (اِ) سرمه. (ناظم الاطباء).[ خَ لَ ] (اِ) نی که هنوز قابل قلم شدن نشده باشد. (ناظم الاطباء).