معنی خفاء

[ خَ ] (ع مص) نهان شدن و آشکارا نگردیدن. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). || (ع اِ) امر مخفی. منه: برح الخفاء؛ واضح شد امر مخفی. (از منتهی الارب) (از تاج العروس).[ خِ ] (ع اِ) پوشش و هرچه بدان چیزی را پوشند از گلیم و جز آن. (منتهی الارب) (از تاج العروس) (از لسان العرب). ج، اَخفِیَه. || (اِمص) پوشیدگی. خفیه. - در خفاء؛ در نهانی. پشت سر. در پوشیدگی. - سرمهٔ خفا؛ در افسانه های ایرانی، سرمه ای را می گفتند که کشندهٔ آن در وقت کشیدن خود را مخفی می کرد تا دیگران او را نبینند. - علم الخفاء؛ علمی است که در آن از کیفیت پنهان داشت شخصی خود را از حاضرین گفتگو میشود، به این معنی شخصی خود را در مقابل جمع طوری مخفی می کند که آنها او را نمی بینند، ولی او آنها را می بیند. ابوالخیر آنرا از فروع علم سحر دانسته و می گوید: ادعیه و عزائم بسیار آنراست، ولی جز برای صاحب ولایت آنهم از طریق خوارق عادت امکان ندارد چه ما فقط در اغلب اوقات از آن می شنویم، ولی کمتر نظیر آنرا می بینم مگر آنکه آنرا خوارق عادات بدانیم؛ خوارقی که از طریق اهل اللََّه و اولیاء خداوندی بظهور می پیوندد. دیگری می گوید: از آنجا که این علم است و از متفرعات سحر می باشد نه از متفرعات کرامت دیگر شکی باقی نیست که آن هم از لحاظ سحر امکان دارد و هم از طریق دعوت و عزائم و خارق عادت. (از کشاف اصطلاحات الفنون).