معنی خداطلب
6 بازدید
[ خُ طَ لَ ] (نف مرکب) جویندهٔ خدا. طلب کنندهٔ خدا. جستجوکنندهٔ خدا. کنایه از باایمان و متقی است. صوفیان را عقیده آن است که در هرچه نگرند روی حق بینند و از این جهت آنان در همهٔ اشیاء خداطلب و طلبکار خدایند و «خداطلب» و «طلبکار خدا» در ادبیات صوفیان بسیار دیده میشود و از آن جمله است بیت زیر: ای آنکه طلب کار خدایی بخود آ از خود بطلب کز تو جدا نیست خدا.؟
کلمات هم‌قافیه با «خداطلب»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «لب» برای سرودن شعر