معنی حنجر
10 بازدید
[ حَ جَ ] (ع اِ) دوایی است که آنرا سرخ مرد گویند و بعربی عصی الراعی خوانند. (آنندراج) (برهان) (ناظم الاطباء). || حلق و گلو. (غیاث). حلقوم. (ناظم الاطباء) (غیاث از منتخب). نای گلو. (آنندراج) (مهذب الاسماء). ج، حناجر: دشمن ز دو پستان اجل شیر بدوشد بگذارد حنجر بدم خنجر پیکار.منوچهری. زمین محراب داوود است از بس سبزه پنداری گشاده مرغکان بر شاخ چون داوود حنجرها. منوچهری. اول برفق دانه فشانند پیش مرغ چون صید شد بقهر ببرند حنجرش.خاقانی. رجوع به حنجره شود. || آوازی که از حلق برآید. (ناظم الاطباء).
کلمات هم‌قافیه با «حنجر»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «جر» برای سرودن شعر