معنی حسین نوبختی
[ حُ سَ نِ نَ بَ ] (اِخ) ابن روح ابوبحر مکنی به ابوالقاسم. از متکلمان شیعی دوران مقتدر عباسی. او راست: کتاب التأدیب. وی خود را سومین نائب خاص امام دوازدهم شیعه محمدبن حسن عسکری که غایب شده بود میدانست و دربار عباسی او را بتهمت همکاری با قرمطیان از ۳۱۲ -۳۱۷ هـ . ق. به زندان افکند و در بغداد در ۳۲۶ هـ . ق. درگذشت. (ذریعه ج ۳ ص ۴۱۰) (معجم المؤلفین) (اعیان الشیعه). قبر وی هم اکنون در بغداد در بازار شورجه معروف است.
کلمات هم‌قافیه با «حسین نوبختی»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «تی» برای سرودن شعر