معنی حسن قمی

[ حَ سَ نِ قُ ] (اِخ) ابن علی بن حسن بن عبدالملک قمی. وی در ۸۶۵ هـ . ق. کتاب تاریخ قم حسن بن محمدبن حسین را به فارسی ترجمه کرد. و نسخهٔ ترجمه بوسیلهٔ سید جلال تهرانی در ۱۳۵۳ هـ . ق. در تهران چاپ شد. مترجم، این کتاب را به دستور خواجه فخرالدین ابراهیم بن خواجه عمادالدین محمود وزیربن الصاحب خواجه شمس الدین محمدبن علی صفی به فارسی گردانیده است. و چون نسخهٔ عربی این کتاب در دست نیست سید حسون براقی بخشی از آن را به عربی گردانیده است. (ذریعه ج ۳ صص ۲۷۶ -۲۷۸).[ حَ سَ نِ قُ ] (اِخ) ابن علی قمی منجم مکنی به ابونصر. او راست: «البارع المدخل الی احکام النجوم» که در ۳۵۷ هـ . ق. آن را بپایان رسانیده است. (هدیة العارفین ج ۱ ص ۲۷۰) (ذریعه ج ۳ ص ۸).[ حَ سَ نِ قُ ] (اِخ) ابن محمدبن حسن شیبانی قمی. وی از حسین بن علی بن بابویه برادر شیخ صدوق بن بابویه و از خود صدوق روایت میکرده است. و به دستور صاحب عباد در سال ۳۷۸ هـ . ق. کتابی در تاریخ قم در ۲۰ باب تألیف کرد و در آغاز، پس از ستایش صاحب گوید: چون تاریخ اصفهان حمزه را دیدم خواستم مانند آن را برای قم بسازم و آن را به کمک برادرم ابوالقاسم علی بن حسن کاتب قمی پرداختم. نسخهٔ این کتاب بدست نیامده و مجلسی در آغاز بحار نیز گوید: آن را ندیدم و فقط ترجمهٔ فارسی آن را دارم. ولیکن نوری در خاتمهٔ مستدرک از کتاب منهاج سید احمدبن زین العابدین علوی داماد میرداماد، چنین استفاده کرده که نسخهٔ عربی نزد وی بوده است. و از آقا محمدعلی پسر آقاباقر بهبهانی نیز برآید که عربی آن را داشته است. ترجمهٔ فارسی این کتاب که توسط سیدجلال تهرانی در ۱۳۵۳ هـ . ق. در چاپخانهٔ مجلس چاپ شده است تألیف حسن بن علی بن حسن بن عبدالملک است که در بالا گذشت. (ذریعه ج ۳ صص ۲۷۶-۲۷۸).