معنی تواب

[ تَ وْ وا ] (ع ص) نعت است از توبه بمعنی بازگشتن از گناه، و بمعنی مهربان شدن خدای بر کسی، یقال: هو تواب علی عباده. (منتهی الارب). توبه پذیرنده. (غیاث اللغات) (آنندراج) (ابوالفتوح رازی از یادداشت بخط مرحوم دهخدا) (السامی فی الاسامی از یادداشت ایضاً). توبه پذیر. توبه دهنده. (یادداشت ایضاً). مأخوذ از «تاب اللََّه علیه» می باشد، یعنی توفیق دهندهٔ توبه و آسان گردانندهٔ دشواری و باز مهربان شونده بر کسی. (ناظم الاطباء). || توبه کننده. (آنندراج) (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). بمعنی تائب یعنی توبه کننده و بازگشت کنندهٔ از گناه. (ناظم الاطباء): {/Bإِنَّ اَللََّهَ یُحِبُ اَلتَّوََّابِینَ .۲۴-۲۷۲:۲۲۲/} (قرآن ۲ / ۲۲۲). || (اِخ) نامی از نامهای خدای تعالی. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). بمعنی توبه پذیر: غیب دان و لطیف و بی چونی سترپوش و کریم و توابی.سعدی.