معنی تقیا
5 بازدید
[ تَ ] (اِخ) از شعرا و علمای ایران و از اهالی شوشتر است و به هندوستان رفت و مورد توجه اکبرشاه قرار گرفت و در دورهٔ حکومت جهانگیر شاه بمسند صدارت رسید و بسال ۱۰۲۰ هـ . ق. درگذشت. این بیت از اوست: من بندهٔ این رسم که در چارسوی عشق با هرکه نه غارت زده سودا ننمایند. (از قاموس الاعلام ترکی).
کلمات هم‌قافیه با «تقیا»
مشاهده واژگان هم‌وزن و هم‌آهنگ ختم‌شده به «یا» برای سرودن شعر