معنی تغتغ

[ تُ تُ / تَ تَ ] (اِ) نام قفیزی است به ماوراءالنهر، غله پیمودن را. (از صحاح الفرس، یادداشت بخط مرحوم دهخدا). چیزی باشد مانند کیله و قفیزی که غله را بدان پیمانه نمایند. (فرهنگ جهانگیری) (از ناظم الاطباء). پیمانه ای است بزرگ که بدان غله پیمایند. (فرهنگ رشیدی). چیزی باشد مانند کیله و قفیز که غله بدان پیمایند و بعضی گویند پیمانه ای باشد که چهار خروار غله بگیرد و به فتح اول و ثالث که تای قرشت باشد و به این معنی بجای حرف ثالث نون هم بنظر آمده است و بعضی گویند پیمانه ای که یک خروار غله بگیرد. (برهان). در فرهنگ جهانگیری گفته با هر دو «تای» فوقانی مضموم به غین زده، چیزی مانند کیله و قفیزی که غله را بدان پیمایند. شمس فخری گفته... و در لغت و بیت خطا کرده زیرا که هر دو «تا» به ضم نیست به فتح است. به تاء نیست هر دو به نون است. شعر فخری است صاحب کتاب معیارالجمالی و آن حاضر است که چنین تصحیح یافته که نغنغ بمعنی تغار است که بدان غله و غیره پیمایند و آن قطعه این است: حاتم دهر شیخ ابواسحاق که دهد زر به دامن نغنغ دشمنش را کشد بسنگ و رواست گرچه در آبکن بود چو وزغ. و این اشتباه برای صاحب برهان نیز روی داده و او گفته که پیمانهٔ بزرگ که چهار خروار بگیرد. (انجمن آرا) (آنندراج): ای میر ترا گندم دشت است بسنده با تغتغکی چند ترا من انبازم.ابوالعباس. حاکم عهد شیخ ابواسحاق که دهد زر به دامن و تغتغ. شمش فخری (از فرهنگ جهانگیری). || نان تنک را نیز گویند. (برهان) (ناظم الاطباء). و به این معنی بجای غین آخر خای نقطه دار هست که تغتخ باشد. (برهان). و رجوع به مادهٔ پیش شود.[ تِ تِ / تِ غَ تِ غَ / تِ غُ تِ غُ / تِ غِ تِ غِ ] (ع اِ) اقبلوا تغ تغ؛ یعنی نیکو خندان. (منتهی الارب). یعنی نیکو خندان آمدند. (ناظم الاطباء).