معنی بیوت

[ بُ ] (ع اِ) جِ بَیْت. (منتهی الارب). خانه ها. رجوع به بیت شود. || (اصطلاح نجوم) دوازده قسمت فرضی منطقةالبروج که ابتدا از طالع در خلاف جهت حرکت یومی شمرده میشوند. (خانهٔ اول، خانهٔ دوم، ... خانهٔ دوازدهم)، و در علم احکام نجوم اهمیت فراوان دارند. تقسیم منطقةالبروج را به بیوت، تسویةالبیوت و ابتدای تقسیمات را مراکزالبیوت نامند. طریق تقسیم این است که ابتدا بوسیلهٔ دایرهٔ افق و دائرهٔ نصف النهار، منطقةالبروج را بچهار قسمت میکنند، و سپس هر یک از این چهار قسمت را به سه قسمت میکنند (تقسیم اخیر بطرق مختلف بعمل می آید). نقاط تقاطع دایرهٔ افق با دایرةالبروج یکی طالع (بر افق شرقی) و دیگر سابع (مبدأ خانهٔ هفتم) یا غارب (بر افق غربی)، و نقاط تقاطع دایرهٔ نصف النهار با دایرةالبروج یکی رابع (زیر افق) و دیگر عاشر (بالای افق) است. هر یک از چهارخانهٔ اول و چهارم و هفتم و دهم را که از چهار نقطهٔ مذکور آغاز میشوند و مدار احکام نجوم بر آنها است وتد میخوانند. (از دائرة المعارف فارسی). و نیز دربارهٔ بیوت دوازده گانه رجوع به التفهیم ص ۲۰۵ شود.[ بَ یْ یو ] (ع ص) شبینه. شب مانده. مانده از شب: ماء بیوت؛ آب شب مانده که سرد شده باشد. (لسان العرب) (اقرب الموارد). آب سرد و شبینه. (منتهی الارب). - بیوت السقاء؛ شیری که در شب دوشیده شده و در مشک نهاده و سرد شده باشد. (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). شیر شب مانده در مشک. (منتهی الارب). - خبز بیوت بائت؛ نان شب مانده. مقابل نان تازه. (از لسان العرب) (از اقرب الموارد). نان شبینه. (منتهی الارب). || کاری که کسی شب گذارد به اندیشهٔ آن. (منتهی الارب). امری که صاحبش به آن اهمیت دهد و شب را در اندیشهٔ آن بسر برد. (لسان العرب) (اقرب الموارد). || هم بیوت؛ اندوهی که در دل ماند. (از لسان العرب).(اِخ) شهری است واقع در جنوب غربی ایالت «مونتانا»ی ایالات متحدهٔ امریکا و ۳۳۲۵۱ تن سکنه دارد و بر بزرگترین نهشتهای معدنی (نقره، روی، منگنز و مخصوصاً مس) جهان قرار دارد. پس از کشف معادن طلا و نقره رونق گرفت و پس از کشف مس در حدود ۱۸۸۰ م. رونقش افزون شد. (دائرة المعارف فارسی).[ بُ ] (اِخ) بطنی است معروف به آل بیوت از خالد در حجاز، از هم پیمانهای آل فضل از اعراب شام. (معجم قبایل العرب).(اِخ) لقب جان استوارت. (۱۷۱۳ - ۱۷۹۲ م.) نخست وزیر (۱۷۶۱ -۱۷۶۳ م.) انگلستان از حزب توری. مورد اعتماد جورج سوم و پشتیبان هدفهای او در برتری پادشاه، از بین بردن قدرت ویگها و پایان دادن جنگ با فرانسه بود. مردم او را مسبب اعمال شاه میدانستند، از او ناراضی شدند. بعد از اعلان جنگ به اسپانیا (۱۷۶۲ م.) و انعقاد معاهدهٔ پاریس (۱۷۶۳ م.) که منفور مردم انگلستان بود ناچار کناره گیری کرد. (دائرة المعارف فارسی).