معنی بلهم

[ بَ هُ ] (از ع، ص مرکب) بل هم. سخت نادان. عظیم ابله. (یادداشت مرحوم دهخدا). مخفف جملهٔ {/B«بَلْ هُمْ أَضَلُّ»۲۹-۳۱۷:۱۷۹/}و آن اشاره است به آیهٔ {/Bوَ لَقَدْ ذَرَأْنََا لِجَهَنَّمَ کَثِیراً مِنَ اَلْجِنِّ وَ اَلْإِنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لاََ یَفْقَهُونَ بِهََا وَ لَهُمْ أَعْیُنٌ لاََ یُبْصِرُونَ بِهََا وَ لَهُمْ آذََانٌ لاََ یَسْمَعُونَ بِهََا، أُولََئِکَ کَالْأَنْعََامِ بَلْ هُمْ أَضَلُ أُولََئِکَ هُمُ اَلْغََافِلُونَ ۱-۳۴۷:۱۷۹/} (قرآن ۷/۱۷۹)؛ و آفریدیم برای دوزخ بسیاری از جن و انس را که ایشان را دلهایی است که بدانها درنمی یابند و آنان را چشمانی است که بدانها نمی بینند و آنان را گوشهایی است که بدانها نمی شنوند، آنان چون چارپایانند بلکه گمراه ترند و آنان بی خبرانند: ای رفته و بازآمده بلهم گشته نامت ز میان نامها گم گشته. (منسوب به خیام). بار بلهم أضل کشی برخیز تا ترا نام گشت بلهم خر.سوزنی.