معنی واژه بلدهٔ طیبه

[ بَ دَ / دِ یِ طَیْ یِ بَ / بِ ] (ترکیب وصفی) شهر پاک. بلد طیب. زمین که در او نبات بسیار روید: {/Bلَقَدْ کََانَ لِسَبَإٍ فِی مَسْکَنِهِمْ آیَةٌ جَنَّتََانِ عَنْ یَمِینٍ وَ شِمََالٍ کُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّکُمْ وَ اُشْکُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَیِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ. ۱-۲۳۳۴:۱۵/}(قرآن ۳۴/۱۵)؛ و برای سبأ در مسکنشان آیتی بود دو بوستان از راست و چپ و از روزی خدایتان بخورید و او را سپاس گزارید، که شهری پاکیزه و پروردگاری آمرزنده است.و رجوع به بلدالطیب، ذیل بلد شود. || (اِخ) لقب شهر همدان بوده است در عهد قاجاریه. (از فرهنگ فارسی معین).